لیوان بلورین را برای بار دوم به زیر بطری برد و این بار تا نیمه پرش کرد . شکر که سالها بود در این خانه شراب مهیا بود و نوشیدنش جز مستی عواقبی نداشت . مادر چون همیشه به آن بی میل بود و از تلخی اش بیزار . اما پدر ، پای همیشگی ، محو عطر و رنگش .
یلدای سه نفره . بار دیگر شراب و برگه ،خرمالو و حافظ . بار دیگر یک مشت طعمهای ناب ...
آخرین جرعه را سر کشید و به روی صندلی تاب خورد . خواب آلود بود و بیدار . خواب نمی طلبیدش . چنان در فضا به پرواز درآمده بود که پرنده ای به گردش نمی رسید . کسی با او بود . نمی شناختش . خواست کوله ی پرسشهایش را باز کند ، سکوت همراهش به تمامی راه غبار بی حرفی نشانده بود . خواست برایش بنویسد که باد تمامی کاغذ ها را یکباره به هم ریخت. خواست نگاه کند به کوچ بی مقصد قبیله ی دونفری شان ، ریگ امانش نداد . خواست بر رد پاهایش قاصدک بکارد ، طوفان شد . خواست به ترنم خوش خرام موسیقی که همراهش زمزمه می کرد گوش بسپارد ، از ابر رعدی جهید و تک درخت واحه را خاکستر کرد .خواست قطره ی پنهان در گوشه چشمانش را با دست بگیرد ، باران زد و اشک در میانه ی صورتش گم شد . خواست از پشت آن همه سیم دل به دریا بزند و یک بار بگوید دوستش دارد ، رخوت غرور به نفسهایش چنگ زد . خواست کلاغ را پیش از آنکه قصه به سر شود لابلای خطوط رها کند ، تا بجنبد قصه تمام شد .خواست آرام از راه بلد کاروان دو نفره شان دور شود و ... شد !
چه بی وقفه خواستنی ها را می خواست . رویای پر هوسی به دام افکنده بودش ...
کمی پیش از آنکه پری به اتاقش بیاید و همچون یلدای گذشته سراغ انار و شرابش را بگیرد اتاق را غرق در دود عود کرد تا اساسا به پیشواز قدمهایش رود . اندکی بعد فرشی از دود تا آسمان پهن شد . دودی از عطر لیمو ...
بار دیگر طرح. بار دیگر رنگ . بار دیگر تردید .در کلنجار انتخاب ، گوشه ی آستینش در رنگ نشست . خواست به دادش برسد که بازوی رهایش شیشه ی رنگ را روی زمین خواباند و زمین را تیره خیس کرد ... ! تا می توانست خود را پهن کرد . رنگهای دیگر از درون شیشه هاشان تشویقش می کردند . او هم با خوشحالی ریشه می دواند ...
دانه های انار را گوشه ی لپش می گذاشت و با انگشت ، از بیرون ، فشارشان می داد . لذتش را با هیچ یک از لحظات رقیق ، نگاه های هرزه ، لبخندهای چرک و بد بو طاق نمی زد . باید بی گمان از آسمان بعضی آدمیان گریخت . گاهی باید دریغ شد . چه خوب می ترکیدند ! تکرار قدمهایش در کوچه های دیروز ، لذت مستی را بی رحمانه می بلعید . از هوای مه آلود بغض های نشکسته ی آن روزها که بگذریم ، عجب لذتی داشت لحظه ای رسیدن به نمناکی . این بود آنچه مانع از توقف قدمها می شد .
دمدمکهای صبح بود که به خواب رفت . ساعتی بعد ، مادر پنجره را بست . دود از فضا رفته بود . از پری خبری نشد . چه امیدوار و منتظر جام شرابش را پر کرده بود ! گفته بودند که در تاریکی یلدا نیز از پی اش نروید . نمیابیدش . حتی با عطر عود !
راستی قضیه ی ضربدر رو هم بی خیال شدم . حق با شماست .
